Dojazd:

• z Hawierzowa autobusem do Frýdku-Místku nr.369 z dworca autobusowego o godz.9:45, z dworca kolejowego 9:54 do przystanku Sedliště,kaple
• z Cz. Cieszyna pociągiem do Hawierzowa o godz. 9:15 lub autobusem nr.732 o godz.9:00 do Hawierzowa dworzec kol., tam przesiadka do autobusu do Frýdku-Místku nr.369 o godz.9,54
• z Karwiny AN odjazd do Hawierzowa AN autobusem nr. 583 o godz.8:38 do, tam przesiadka do autobus nr.369 o godz.9:45(odjeżdża z dworca przystanek nr.2).

POGODA: Początkowo pochmurno, zimno i dżdżysto. Stopniowo dżdżawka ustawała i zaczęło się przejaśniać, ociepliło się też z początkowych 5°C na przyjemniejszych 12°C…

OCENA WYCIECZKI: Myślę, że pomimo tej początkowo niezbyt przyjaznej pogody, spacer był udany i uczestnikom, których wprawdzie było niewielu, bo dziewięciu, podobało się, o czym świadczyły ich zadowolone miny i uśmiechnięte twarze…

Październik w połowie, lecz sił nie ubywa, do Sedlišť na spacer Wierka chętnych wzywa.

Rozruszamy kości, dotlenimy płuca, spacerowicz w środę swą laskę w kąt rzuca.

Karta i tekst: J.Jasińska

.

Proponowane trasy:

• Z Istebnej Buczniku przez IP Jerzego Kukuczki, Stożek do Nawsia – https://mapy.com/s/hatupebaka – 15,3 km, +453m, -614m
• Z Istebnej Kubalonki Osiedle przez IP Jerzego Kukuczki, Stożek do Nawsia – https://mapy.com/s/fupajetazu – 16,8km, +408m, -747m
• Z Istebnej Buczniku przez IP Jerzego Kukuczki na Kubalonkę – https://mapy.com/s/pesofajalo – 6,5km, +265m, -62m
• Z Istebnej Buczniku do IP Jerzego Kukuczki i z powrotem do Istebnej Buczniku – https://mapy.com/s/lofuvozora – 4,5km, +111m

Wspólne zdjęcie przed Izbą Pamięci

.

Dojazd:

• Autobusem Wispol z przystanku Cieszyn Celma o godz. 8:00 do Istebnej Kubalonka Osiedle (dojazd 9:10) lub Istebne Bucznik (dojazd 9:16)
• Na krótką trasę do Istebnej Bucznik można podjechać samochodem

.

Życie różne zmiany nieraz nam przynosi, tym razem Istebna do swych progów prosi.

Obejrzymy wspólnie Kukuczki wyczyny a Skalite indziej kiedyś odwiedzimy.

Karta i tekst: J. Jasińska

.

OCENA WYCIECZKI: 

Wycieczka była pełna emocji i zaskakujących momentów.

1. Choć słońce dopisało, z początku było naprawdę chłodno. Minął jednak moment i już paradowaliśmy w krótkich rękawkach.
2. Ledwo wyszliśmy na trasę, a już wyciągaliśmy siatki i z ogromną satysfakcją zapełnialiśmy je grzybami, takimi jak borowiki szlachetne, podgrzybki, kozaki, czubajki kanie…Co chwilę trafiał się nowy okaz, więc nóż do czyszczenia właściwie nie chował się do kieszeni.
3. Przez te grzyby Władka na chwilę się pogubiła. Najpierw wszyscy się o nią martwiliśmy, ale na szczęście szybko namierzyła żółty szlak i spokojnie zeszła nim do Brennej.
4. Paradoksalnie to Władka wyszła na całym zamieszaniu najlepiej. Los rzucił ją prosto do breniejskiej restauracji, gdzie mogła spokojnie napić się piwa – w przeciwieństwie do nas, bo nam zabrakło na to zarówno czasu, jak i okazji.

Wyszła z tego wyprawa idealna: była przygoda, były pełne siatki, były emocje i szczęśliwe zakończenie.Uczestnicy: 17 osób

Zapisała: Martina Szotek, kierownik wycieczki

Kilometrów piętnaście na polskich „kopieczkach“, w Ustroniu się skończyła kolejna wycieczka.

Salmopol nas odpalił, startera wziął rolę, Gościejów i Orłowa otwarły podwoje.

Pogoda nam sprzyjała, zbieraliśmy grzyby, ktoś zabłądził do Brennej, ale był szczęśliwy. 

Karta i tekst: J. Jasińska

• 1. Zawoja Mosorne – Mosorny Groń – Polica – Skawica – https://mapy.com/s/cepuzogole – 17km, 06:30, +900m
• 2. Zawoja Mosorne – Mosorny Groń – Zawoja, kościoł – https://mapy.com/s/jocebumeju – 10,2km, 04:00, +500m
• 3. Zawoja Policzne – Mosorny Groń (wyjazd kolejką linową), Mosorny Groń – Zawoja kościół – https://mapy.com/s/detesulavu – 6,5km, 2:00, +35m, -536m

Mosorny Groń – kolejka linowa

• Odjazd na wycieczkę – Karwina 6:00, Cz. Cieszyn 6:20, Trzyniec, dworzec kolejowy (stary) 6:30, Trzyniec dworzec autobusowy 6:35, a następnie w odstępach 5 min.: Wędrynia-Czornowskie (przystanek aut.), Bystrzyca, Gródek, Jabłonków

• Przewidywany powrót, odjazd z Zawoi 16:00

• Koszta przejazdu autobusem – 370,- Kč

• Ważne: dowód tożsamości, ubezpieczenie, złotówki, woda – herbata

• Punkty gastronomiczne: Karczma Mosorny Groń, schronisko PTTK na Hali Krupowej

Obok na zdjęciu wieża widokowa na Mosornym Groniu.

.

W wycieczce wzięło udział 38 turystów, którzy skorzystali z dwóch zaproponowanych tras pieszych. Nikt nie zdecydował się na przejazd kolejką linową na Mosorny Groń. Sobota była słoneczna, dzięki czemu można było delektować się wspaniałymi widokami. Według relacji uczestników był to wyjątkowo mile spędzony dzień. W zastępstwie Tadeusza Farnika wycieczkę poprowadził Edward Jursa.

Beskid Żywiecki Tadek miał w planie, wodospad, wieżę, w kopce stąpanie.

Nazwy nieznane leżą na trasie i się pokażą w właściwym czasie.

Wsie i pagórki nowe poznamy, może w te strony znów zawitamy.

Kolejka linowa inne tyłki wiozła, chodniki z kamieni dały nam się poznać.

Na drzewach przysiadły kolory jesieni, z wieży widokowej żeśmy je widzieli.

Karta uczestnictwa i tekst: J.Jasińska

Spotykamy się o godz. 10:00 na przystanku autobusowym Dobrá, střed, skąd wyruszymy na trasę prowadzącą przez tzw. Dobrosad z punktem widokowym oraz w pobliżu rezerwatu przyrody Novodvorský močál. Trasa prowadzi naprzemiennie drogą asfaltową, utwardzonymi dróżkami i leśnymi ścieżkami. Teren jest prawie płaski, z jedynym niewielkim podejściem na punkt widokowy nad Dobrą. – https://mapy.com/s/ledazajamo – 6,7km

Dojazd:

• z Hawierzowa autobusem nr.366 relacji Frýdek-Místek do Dobrá,střed – odjazd godz.9:12 z Ha,ž.st.,9:25 z Ha,Těšinská
• z Cz. Cieszyna pociągiem relacji F-M do Dobrej godz.9:20
• z Karwiny i Trzyńca najlepszy dojazd przez Cz. Cieszyn.

Z dworca kolejowego Dobra przy Frydku-Mistku trzeba dojść kawałek ok.500m na przystanek autobusowy Dobrá,střed kierując się w stronę kościoła…

OCENA WYCIECZKI:  Wycieczka była bardzo udana, i to nie tylko w moim odczuciu – reakcje uczestników również były niezwykle pozytywne. Jedynym mankamentem okazał się fakt, że niewielki odcinek trasy prowadził blisko drogi szybkiego ruchu. W nieosłoniętych miejscach generowało to spory hałas, co nie było zbyt przyjemne, ale ten fragment (ok. 0,5 km) dało się przetrwać….Kierownik:Wierka Piekarska

.

.

Rezerwat swych gości ciszą leśną wita, kwiaty ładnie pachną, drzew stoi tu świta.

Nabierzemy w płuca wielki zapas tlenu, rozmowy przycichną, śmiech przysiądzie w cieniu.

Znaleźliśmy grzyby ku wielkiej radości, czas Babiego Lata serdecznie nas gościł.

Karta uczestnictwa i tekst: J.Jasińska

• Prowadził Tadeusz Farnik 776 046 326
• Zgłoszenia – mailem tadeusz.farnik@seznam.cz do 8.7.2026, zaliczka w wysokości 270,- Kč (nocleg) na konto 364968477/0300

Opis tras

• 1.dzień:  Trasa – Krynica, Jaworzyna Krynicka, Bacówka Wierchomla – 11,5km, 4:00, + 560m – https://mapy.com/s/juhasalaba lub 14,3km, 5:10, + 700m https://mapy.com/s/pusagarocu

Pierwotnie planowaliśmy wyruszyć z Zaolzia do Krynicy autobusami, jednak ostatecznie postawiliśmy na samochody. Taki wybór okazał się znacznie wygodniejszy i szybszy. Auta zostawiamy na parkingu przy stadionie w Nawojowej, a do samej Krynicy podjeżdżamy busem – to stamtąd oficjalnie rozpoczynamy naszą wędrówkę. Większość ekipy wybiera dłuższą trasę, prowadzącą przez Czarny Potok i Jaworzynę Krynicką. Na Przełęczy Krzyżowej na chwilę rozstajemy się z Jolą i Marcelą. Nasze trasy spotkają się ponownie na Runku. Z samej Jaworzyny Krynickiej – która zimą zamienia się w prawdziwy raj dla narciarzy, a na którą można wjechać kolejką gondolową – rozciągają się wspaniałe widoki na Beskid Sądecki, Beskid Niski, a przy dobrej pogodzie nawet na Tatry. Nam niestety przy lekkim zachmurzeniu nie było dane ich dostrzec. Po krótkim postoju w karczmie Krynicka Koliba ruszamy w dalszą drogę w stronę Runku, skąd kierujemy się prosto do miejsca naszego zakwaterowania – schroniska PTTK Bacówka nad Wierchomlą. To właśnie tam wszyscy się spotykamy. A do tej bacówki, jak twierdzi Jola, chodzi się przecież dla tych najbardziej uroczych widoków na Tatry…

• 2. dzień:  Trasa – Bacówka Wierchomla, Wierchomla Wlk., Hala Łabowska schr., Cyrla schr. – 23km, 7:40, + 775m, https://mapy.com/s/gemocalona lub 17,8km, 5:30, +480m – https://mapy.com/s/donarofohe

Poranek wita nas pięknym słońcem, a z okien bacówki podziwiamy wspaniałą panoramę … Tatr. Jola miała stuprocentową rację – to schronisko naprawdę słynie z tych genialnych widoków! Żegnamy gospodarzy i dzielimy się na grupy: Anička z Majką ruszają dłuższą trasą w kierunku Małej i Wielkiej Wierchomli, natomiast reszta ekipy obiera przeciwny kierunek i wspina się ponownie na Runek. Trasa drugiego dnia wiedzie prawie wyłącznie leśnymi ścieżkami. Na szczęście na szlaku trafiają się małe prześwity, z których raz po raz możemy dostrzec majaczące w oddali Tatry oraz rozpoznawalną przez nas Babią Górę. Przez cały czas, już od Jaworzyny Krynickiej, trasa jest znakowana dla skiturowców – a my kokietujemy z myślą o zimowym powrocie w te strony, z nartami biegowymi. Po drodze mijamy pomniczki, krzyże i tablice informacyjne o tutejszej partyzantce. Do prywatnego schroniska Cyrla docieramy dość wcześnie. Ponieważ to niedziela, zastajemy tu sporo turystów, jednak po godzinie 18:00 zostajemy prawie sami. To miejsce ma niepowtarzalny klimat: wokół pełno kwiatów, a w środku nastrojowe obrazy i stare zegary. Wieczór spędzamy razem, grając w karty i w „Tajniaków”.

• 3. dzień:  Trasa – Cyrla  schronisko, Makowica szczyt, Nawojowa, 12km, 3:45, + 136m, https://mapy.com/s/bupefaneve

Trzeciego dnia trasa jest niedługa, więc bez pośpiechu zjadamy śniadanie i wypijamy kawę. O 9:00 robimy wspólne zdjęcie przed schroniskiem i „pożegnalne kółeczko” – ponieważ grupa Dawida chce wracać wcześniej – i ruszamy na szlak. Jedynym poważniejszym podejściem tego dnia jest wejście na Makowicę, a potem czeka nas już prawie samo schodzenie. Kiedy po około siedmiu kilometrach wychodzimy z lasu, otwiera się przed nami wspaniała panorama. W dolinie widać Stary i Nowy Sącz, a na horyzoncie majaczą Gorce, Beskid Wyspowy oraz Beskid Niski. Pogoda nam sprzyja – jest słonecznie, na skoszonych łąkach słychać pracujące traktory, a na pastwiskach leniwie pasą się krowy. W tej sielankowej atmosferze powoli schodzimy do Nawojowej. Na koniec zatrzymujemy się na późny obiad w restauracji „Nawojka”, a potem wsiadamy do samochodów i wracamy do domów.

To był naprawdę udany, spokojny rajd!

Kapliczki na trasie

Noclegi:

• Bacówka Wierchomla: koszt noclegu – 90 zł/osoba + 25 zł za pościel, szczegółowe informacje na: http://wierchomla-schronisko.pl/index.php/schronisko/
• Schronisko Cyrla: koszt noclegu – 75zł/ osoba + 22zł za pościel, szczegółowe informacje na:https://cyrla.pl/

Beskidy ogromnym są ziemi obszarem i nazw posiadają oczywiście parę.

Rajdy się starają całość spenetrować, również ten Sądecki w pamięci zachować.

Patronat honorowy nad rajdem objął Wójt Gminy Istebna, pan Stanisław Legierski. Patronat medialny sprawuje „Głos”, Gazeta Polaków w RC.

Celem rajdu jest propagowanie czynnego wypoczynku na rowerze jako środka integrującego turystów z Polski i Republiki Czeskiej, promocja ścieżek rowerowych jako najbezpieczniejszych szlaków dla rowerzystów oraz poznanie walorów krajoznawczych Śląska Cieszyńskiego, zwłaszcza Trójwsi, w myśl hasła „turystyka bez granic”.

Start: 26 września 2026 r. o godzinie 10:00, Lasek Miejski w Jabłonkowie (Republika Czeska). Sekretariat czynny od godziny 9:30.

Meta: źródło Olzy na stoku góry Gańczorka w Istebnej.

Trasa: pilotowany przez Straż Miejską przejazd z Jabłonkowa przez Piosek do Bukowca. Tam przekraczamy granicę czesko-polską i jedziemy w górę Olzy aż pod Gańczorkę, po drodze odwiedzając w centrum Istebnej ośrodek Edukacji Ekologicznej. Rowery pozostawiamy na leśnym parkingu, skąd do źródła dochodzimy pieszo, około 300 m. Łącznie około 25 km w jedną stronę. Powrót według własnego uznania. Trasa prowadzi drogami o nawierzchni asfaltowej, a na końcowym odcinku leśnej.

Zgłoszenia: w dniu i miejscu startu. Wpisowe nie obowiązuje.

Uczestnictwo: prawo startu mają uczestnicy dysponujący sprawnym i wyposażonym zgodnie z przepisami rowerem. Dzieci i młodzież startują wyłącznie pod opieką osób dorosłych.

Świadczenia: okolicznościowa naklejka samoprzylepna oraz pieczątka.

Nagrody: puchar dla najliczniejszej grupy zorganizowanej, ufundowany przez Wójta Gminy Istebna, oraz puchar dla rajdowego juniora, ufundowany przez PTTS w RC.

Kolejny obóz rowerowy „Towarzystwa Rowerzystów A Miłośników Piwa –

 TRAMP” po raz trzeci na tym terenie a 2 lata po powodzi, która zniszczyła te miejsca. Zakwaterowanie                                       w czterogwiazdkowym Hotelu  Chrobry. Tym razem pogoda nam dopisała.

W pierwszym dniu odwiedziliśmy miasteczko Głuchołazy, zniszczone przez powódź. Most przez rzekę Biała został odbudowany a większość domów wyremontowana.                                               

Drugi dzień to wyjazd do miejscowości Moszna, znanej z pięknego zamku i parku.

Trzeci dzień to długa 75 km w obie strony trasa nad Jezioro Nyskie i do samego miasta Nysa. Kawę i piwo wypiliśmy w starej nyskiej twierdzy.

W czwartym dniu nowo otwartą  9km długą ścieżką rowerową z Prudnika dołączyliśmy do ścieżki od granicy do Jakubčovic, dalej dojechaliśmy  do najdalej wysuniętej czeskiej wioski Osoblaha. Nasi członkowie byli tam na obozie 16 lat temu. Ładnie odnowiona wioska, dobra restauracja, czysto, polecamy.

Piąty dzień to wyjazd do Zlatych Hor i miejsca płukania złota, powrót piękną ścieżką rowerową. Nie mogło zabraknąć zjedzenia smażonego pstrąga i degustacji miejscowego piwa w restauracji nad stawami rybnymi. Dwa lata temu w czwartek było tak samo, widzieliśmy skaczące pstrągi tak jak by ćwiczyły pływanie w sobotę do Bałtyku.

Powrót w piątek tym razem bez problemu. Dwa lata temu gdybyśmy w piątek nie odjechali, to w sobotę już nie byłoby to możliwe.

• Odjazd do Bielska autobusem z dworca autobusowego w Cieszynie o godz. 9:00

• Szlak prowadził z Bielska-Białej (Kopiec Lipnicki) przez Gaiki, przełęcz Przegibek do schroniska na Magurce. Powrót zaplanowany był na Straconkę. Trasa – https://mapy.com/s/lojumenabe – 11,5km, +600m, 4:30godz.

Zdjęcie obok – schronisko na Magurce Wilkowickiej

Od rana było deszczowo. Byliśmy wręcz zdziwieni, że pomimo tak kiepskiej pogody przy autobusie w Cieszynie spotkaliśmy się w grupce 8 osób. Kiedy wysiedliśmy z autobusu linii miejskich na Lipnickim Kopcu, przestało padać. Towarzyszyła nam natomiast mgła, która utrzymała się aż do przełęczy Przegibek. Podejście na Gaiki było bardzo strome, a zejście do przełęczy umiarkowane. Byłoby całkiem przyjemne, gdyby nie kamienista leśna droga. Na Przegibku zajazd „Gawra” był zamknięty, co nas niemile zaskoczyło. Zjedliśmy więc własne kanapki, popiliśmy herbatą z termosów i postanowiliśmy iść dalej – do schroniska na Magurce Wilkowickiej na kawę. Wtedy jednak deszcz zaczął padać i padał coraz mocniej. Doszliśmy więc do szlaku, którym mieliśmy wracać, i zawróciliśmy w stronę Straconki. Tam, w miejscowej pizzerii, przy kawie, piwie i oczywiście pizzy, podsumowaliśmy naszą wycieczkę. Było deszczowo, ale bardzo miło!

Na początku Bielsko, na końcu Straconka, będą ścieżki w lesie i dróżki na łąkach.

Stasiek znów zaprasza w swe domowskie progi, trasa średnio długa pewnie wzmocni nogi.

Deszcz nad nami wisi i za kołnierz pada, zawrócić ze szlaku jednak nie wypada.

Karta uczestnictwa i tekst: J. Jasińska

Lokalizacja się zmienia, tym razem będzie Słowenia.

Odkryć chcemy nowe szczyty, więc żegnajcie Dolomity.

Z Romanem program zawsze ciekawy, chyba nie braknie do wspinaczki wprawy.

Karta i tekst: J. Jasińska

Relacja kierownika wyjazdu Romana Kopcia:

1. dzień – Wyrypa w góry Słowenii. Wyruszamy samochodami 12 września około godziny 6:00 dwoma trasami. Jedna prowadzi przez Bratysławę, Wiedeń i Graz do Kranjskiej Gory. Druga wiedzie przez Brno, a dalej tak samo, z tym samym celem. Na miejscu zakwaterowania meldujemy się wszyscy z niewielkimi różnicami czasu. Po rozpakowaniu idziemy na krótką przechadzkę po Kranjskiej Gorze, gdzie ulegamy pokusom miejscowych restauracji. Wielce nasyceni wracamy do naszej kwatery. Ostatnią, trzecią część naszej grupy tworzą Renia Peškár z mężem i szwagrem – oni zdążyli już nawet wyjść na krótką wyrypę w pobliskie skałki.

2.dzień – Korzystamy z darmowego autobusu turystycznego i wyjeżdżamy na przełęcz Vršič, na wysokość 1648 m n.p.m. Po półgodzinnej podróży, o godzinie 7:10, wyruszamy z przełęczy w kierunku Małej Mojstrovki. Po trzech godzinach marszu, w niewielkich odstępach czasu, wszyscy stajemy na szczycie tej wznoszącej się na 2333 m n.p.m. góry. Tam ekipa się dzieli: część grupy schodzi tradycyjnym szlakiem z powrotem na przełęcz Vršič, natomiast druga grupa kontynuuje wyrypę nieoznakowaną ścieżką w stronę Wielkiej i Zadniej Mojstrovki. Ostatecznie wszyscy spotykamy się z powrotem na przełęczy na pysznej kawce i ciasteczku. Po zasłużonym odpoczynku i pełni wrażeń wracamy autobusikiem do Kranjskiej Gory. Dalszy ciąg naszej wyrypy ma swoje rozwinięcie już na kwaterze – przy smacznych kolacjach i skromnym poczęstunku, czyli tak, jak na Beskidzioków przystało. Pogoda idealnie dopisała!

.

3. dzień – Czeka nas – a szczególnie starszą część ekipy – znacznie większe wyzwanie: Triglav. Słowacy mają swój Krywań, Polacy Giewont, a Słoweńcy właśnie Triglav. Wstajemy o 4:00 rano. Jemy szybkie śniadanie, aby jak najprędzej wyruszyć z doliny Vrata na start tej, jak się później okazało, potężnej wyprawy. Z parkingu ruszamy o godzinie 6:00 w kierunku przełęczy Luknja (1766 m n.p.m.). To tutaj zaczynają się prawdziwe schody i właściwa wyrypa. Na wierzchołku tej wysokiej na 2864 m n.p.m. góry meldujemy się w trzech grupkach, podzielonych według kategorii wiekowych. Ze szczytu podziwiamy przepiękne widoki na otaczające nas wierzchołki i doliny. Czas nas jednak goni, więc musimy zacząć ostrożne schodzenie. W końcu wyrypa jest udana dopiero wtedy, gdy wszyscy wrócą w doliny cali i zdrowi. Po drodze robimy krótki przystanek w schronisku Triglavski dom na Kredaricy, lecz nieprzyjemny zapach z toalet i kurczący się czas nie pozwalają na dłuższy odpoczynek. Zejście do doliny Vrata okazuje się niezwykle męczące i zdaje się nie mieć końca. I ten „brak końca” ziścił się co do joty – ostatnia dwójka (R. i Z.) musiała maszerować już przy czołówkach. Ostatecznie najmłodsza grupa (Renia i spółka) dociera do K.G. jako pierwsza, po nich ekipa Dawida, a na końcu grupa autora tekstu. To była naprawdę wymagająca wyrypa, zwłaszcza jak na jeden dzień.

4. dzień – Jeszcze wieczorem po wyrypie na Triglav nawet ci najlepsi fizycznie proponują następny dzień potraktować odpoczynkowo. Dzielimy się na 3 grupy ustalając samodzielne wycieczki. Grupa rowerowa Reni wyrusza w okolice jeziora Bled z wysepką, na której okazale pyszni się kościółek Matki Bożej z Lurd. Grupa Aleša + (Pawla, Ewka, Zosia i Marcin) pojechali późniejszym autobusem przez przełęcz Vršič do źródeł rzeki Soczi.Żeby dojść do uroczego miejsca narodzin górskej potęgi, musieli pokonać spory kawał ścieżki pod prąd. Podziwiali małe wodospadki i z niedowieżaniem oglądali, co potrafi wykształcić zwykły strumień wody w twardej skale. Urocze widowisko! Nasycając się pięknem krajobrazu, przegapili czas odjazdu autobusu, ale dla Beskidzioka nic strasznego… Aleš z właściwością prawdziwego mężczyzny zatrzymuje pojazd motoryzacyjny. Okazuje się, że to furgonetka miejcowego hodowcy owiec. Obok kierowcy na jedno wolne miejsce wsiada Marcin, do tyłu 3 kozy a 1 cap.(Zosia, Pawla, Ewka i Aleš). Na szczęście odcinek do przełęczy nie był długi. Mówili, że jechał z nimi, jakby ich ukradł. W przyjemniejszej atmosferze schroniska na Vršiču odpoczli przy kawce i ciastku ukracając czas do odjazdu autobusu. Trzecia grupa podjechała do Gozd Martuljek niedaleko K.G. podbić urocze ferratki w korycie rzeki Hladnik i Jerman. Kierownik wyprawy Dawid decyduje, że pokonamy tę trudniejszą (Jerman), a następnie łatwiejszą (Hladnik). Na miejscu stwierdzamy, że to nie taka łatwizna. Po dokładniejszym przeglądzie mapy wyskakuje na nas trudność pewnego odcinka E. Do próby podchodzi odważnie Mirek. Dochodząc do „Eczka” decyduje się na powrót. Wszyscy wycofujemy się i podchodzimy pod górę klasyczną drogą, ciesząc się, że na górze czeka nas reklamujący się bufet. Niestety zamknięty. Chyba czynny tylko w czasie wakacji. Drogę powrotną umilamy sobie łatwiejszą ferratką, która naprawdę nam wynagradza wszystko, co nie wyszło na pierwszej. Zabezpieczenia prowadzą nad dziką rzeką, która przez wieki budowała te przepiękne obrazy, które możemy podziwiać. Naprawdę wszyscy byliśmy zachwyceni! Po pięknych chwilach wracamy do kwatery. Podsumując ten dzień: Kolarze przejechali niespełna 100 km, po ścieżkach rowerowych i drogach z małym ruchem samochodów. Rzeka Socza pokazała swe uroki, a ferratki też cacy cacy.

5. dzień – Po dniu „lekkiego odpoczynku” wczesnym rankiem znów wyruszamy wspólnie na przełęcz Vršič – jak zwykle korzystając z darmowego transportu, który bardzo przypadł nam do gustu. Na przełęczy ponownie dzielimy się na dwa zespoły. Pierwszy tworzą Pawla, Ewka, Zosia, Aleš i Martin, a drugi: Renia, Hala, Mirek, Marek, Dawid oraz Roman. Grupa pierwsza startuje w kierunku Jalovca, jednak ich głównym celem jest schronisko pod Špičkom, słynące ze wspaniałego jedzenia i pięknych widoków na okoliczne góry. Grupa druga rusza natomiast na podbój Prisanku (2547 m n.p.m.). Wybieramy trasę wiodącą przez słynne Okno Prisanku, mające około 30 metrów wysokości i 100 metrów długości. Po pół godzinie marszu docieramy do pierwszych zabezpieczeń – tu zaczyna się prawdziwe starcie z górą. Ferrata prowadzi północną ścianą, przeplatając łatwiejsze odcinki z trudniejszymi. Wyzwaniem okazuje się zwłaszcza dziesięciometrowy kominek, w którym musimy nieźle się nagimnastykować, żeby go pokonać. Gdy zbliżamy się do słynnego okna, zaczynamy odczuwać silny przeciąg. Chłodne powietrze z północnej strony góry tłoczy się w kierunku południowego wylotu, nagrzanego promieniami słońca. Po przejściu przez okno czeka nas jeszcze około 300 metrów przewyższenia, co oznacza godzinę solidnej pracy. Jako kierownik wyrypy postanawiam zostać w bazie (w końcu ktoś musi koordynować grupę idącą na szczyt!). Z późniejszych relacji ekipy wynika, że wejście nie należało do najłatwiejszych. Nagrodą były jednak zachwycające widoki, z królującym na południowym wschodzie Triglavem. Zejście na przełęcz Vršič okazało się bardzo przyjemne. Po drodze mijamy wielu turystów wybierających ten wariant jako drogę wejściową, co potwierdza, że jest on o wiele łatwiejszy. Na przełęczy spotykamy grupę numer jeden i już po minach widzimy, że coś poszło nie tak. Głodni i spragnieni, ale wciąż z uśmiechami na twarzach, opowiadają nam, że schronisko pod Špičkom zastało zamknięte. Na szczęście w Tičarjevym domu stoły obu naszych grup szybko zapełniają się pysznymi daniami. Najedzeni i szczęśliwi wracamy autobusem do Kranjskiej Gory. Warto dodać, że działała dziś również trzecia grupa – dwaj kolarze, którzy zaserwowali sobie solidną dawkę kilometrów i około 2000 metrów przewyższenia w pionie!

6. dzień – Następny poranek wita nas lekko deszczową pogodą. Na spokojnie planujemy więc program dnia, który mieliśmy już wcześniej przygotowany na wypadek niepogody. Zjadamy śniadanie i uzbrojeni w parasole wyruszamy pieszo w kierunku Planicy – miejsca doskonale znanego wszystkim fanom skoków narciarskich. To tutaj każdego roku kończy się maraton Pucharu Świata FIS. W Planicy znajduje się jedna z największych skoczni mamucich globu, słynna Letalnica. To właśnie na niej w marcu 2025 roku Słoweniec Domen Prevc poszybował na odległość 254,5 metra, ustanawiając oficjalny rekord świata w lotach narciarskich. Tyle teorii i wiedzy nabytej z literatury. Po godzinie spokojnego marszu w lekkim kapuśniaczku docieramy do bramy powitalnej Nordyjskiego Centrum Planica. Kompleks składa się z kilku skoczni o różnych rozmiarach. Dzięki sztucznej nawierzchni można na nich trenować przez cały rok, czego zresztą byliśmy świadkami, podglądając akurat trening skaczących dziewcząt w różnym wieku. My jednak najbardziej ciekawi jesteśmy fizycznych rozmiarów tutejszego giganta. Co innego oglądać to w telewizji, a co innego zobaczyć na własne oczy. Męska część ekipy decyduje się na wejście od strefy lądowania aż na samą górę, w okolice belki startowej. Wspinaczka po stalowych schodach mocno daje nam się we znaki. Po 20 minutach meldujemy się na szczycie. Na odcinku zaledwie 350 metrów pokonujemy aż 200 metrów przewyższenia! Trzeba przyznać, że chłopcy i dziewczęta decydujący się na te loty to niesamowicie odważni ludzie. Po zejściu na dół spotykamy się w charakterystycznym budynku o cylindrycznym kształcie. Można tam wypić kawę, odwiedzić muzeum poświęcone historii skoków i narciarstwa, a nawet spróbować swoich sił na wirtualnym symulatorze skoków. Co ciekawe, w podziemiach obiektu znajduje się krótki tor ze sztucznym śniegiem, przeznaczony do biegów narciarskich. Czas jednak płynie nieubłaganie i pora wracać. Ruszamy w drogę powrotną tą samą trasą, wstępując jeszcze na drobne zakupy w Kranjskiej Gorze. Aplikacja pokazuje nam na koniec dnia, że bez pośpiechu przeszliśmy dzisiaj prawie 17 kilometrów. Już na kwaterze wszyscy zgodnie stwierdzamy, że to był naprawdę udany i pełen wrażeń dzień.

7. dzień – Przed nami ostatni dzień. Posileni lekkim śniadaniem wsiadamy do samochodów i ruszamy do niedalekiej miejscowości Gozd Martuljek. Na parkingu ponownie dzielimy się na dwie grupy. Część ekipy idzie powtórzyć ferratę w korycie rzeki razem z tymi, którzy jeszcze jej nie przechodzili. Druga grupa rusza na przeciwległe zbocza, by podziwiać dwa potężne, ponad dwudziestometrowe wodospady. Tym razem ferrata w korycie rzeki okazała się znacznie bardziej wymagająca niż za pierwszym razem. Deszcz z poprzedniego dnia sprawił, że skała była wilgotna, a buty co chwilę traciły przyczepność. Z podwójną uwagą pokonujemy kolejne przeszkody i bezpiecznie docieramy do końca. Po krótkim odpoczynku wracamy na parking, odkładamy sprzęt asekuracyjny i już „na lekko” decydujemy się zaliczyć wspomniane wodospady. Po krótkim marszu spotykamy drugą część naszej grupy. Schodzą już w dół i dają nam cenne wskazówki, którą ścieżkę najlepiej wybrać. Zapewniają, że widoki są niesamowite i naprawdę warto tam podejść. Idąc dość słabo oznakowanym szlakiem, po kilku minutach docieramy do pierwszego wodospadu. Od razu stwierdzamy, że ten dodatkowy wysiłek bardzo się opłacił. Na rozdrożu odczytujemy z drogowskazu, że dotarcie do górnego wodospadu zajmie nam kolejne 45 minut. Szlak miejsami pnie się ostro pod górę, ale bez ciężkich plecaków idzie się zupełnie inaczej. Narzucamy mocne tempo i już po pół godzinie meldujemy się pod samym wodospadem. Mamy chwilę na pamiątkowe zdjęcia, po czym wracamy tą samą drogą. Godzinę później jesteśmy z powrotem na parkingu, gdzie w pobliskiej restauracji odpoczywamy przy małej czarnej i pysznym ciastku. Druga grupa, która rano jako pierwsza oglądała wodospady, również skusiła się na powtórkę ferraty w korycie rzeki. Ponieważ ruszyli na nią nieco później, skała zdążyła już wyschnąć, dzięki czemu trudniejsze odcinki pokonywali z o wiele większą łatwością. Już w komplecie wracamy na kwaterę, gdzie powoli pakujemy walizki przed jutrzejszą podróżą do domów. Wieczorem spotykamy się wszyscy razem, by podsumować naszą wyrypę w słoweńskich Alpach. Przy wspólnym poczęstunku wspominamy chwile, które najbardziej zapadły nam w pamięć. Te piękne przeżycia i wspólnie spędzony czas stworzyły niesamowicie barwny wachlarz wspomnień. Było po prostu wspaniale! Na koniec życzymy sobie nawzajem szerokiej i bezpiecznej drogi do domów.

7. Dzień – Sobota rano – wyruszamy w kierunku granicy i dalej, przez Austrię, kierujemy się w stronę naszych ukochanych Beskidów. Droga mija nam wyjątkowo sprawnie. Po kilku krótkich przerwach na rozprostowanie nóg, posiłek i toaletę, w niewielkich odstępach czasu wszyscy bezpiecznie meldujemy się w swoich domach.

Podliczając statystyki naszej słoweńskiej wyrypy: przeszliśmy łącznie około 60 kilometrów i pokonaliśmy 5500 metrów przewyższenia. Matematyka jest nieubłagana – biorąc pod uwagę, że połowę dystansu (30 km) stanowiły podejścia, a drugą połowę (30 km) zejścia, to na każdy kilometr pod górę musieliśmy wywalczyć średnio niemal 200 metrów pionu!